Van spijt naar vergelding: de 'Three Lions' doorbreken een ongeslagen reeks
Tijdens het wereldkampioenschap werd de vastberaden opmars van Engeland gestuit door het soepele, op balbezit gebaseerde spel van Spanje – een bittere pil om te slikken. Toen beide elftallen elkaar opnieuw troffen in de UEFA Nations League, stonden de 'Three Lions' Engeland Voetbaltenue met Naam en de 'Matadors' Spanje Voetbaltenue met Naam weer tegenover elkaar op het veld. Ditmaal was Engeland echter niet langer slechts een uitdager die achter de feiten aanliep; gesterkt door de lessen van het WK verschenen ze als revanchisten, klaar om hun tanden te laten zien.
In het voetbal is geen plaats voor sentiment of spijt over het verleden. Met een 3–2 uitoverwinning maakte Engeland een einde aan de ongeslagen reeks van 43 officiële wedstrijden van Spanje. Engeland liet de obsessie met balbezitstatistieken varen en ontwikkelde een nieuw wapenarsenaal: intensieve pressing, fysieke duels en dodelijke tegenaanvallen. Een strafschop van Harry Kane opende de score, gevolgd door doelpunten van Ezri Konsa en Ben White, waardoor de nummer één van de wereld naar adem moest happen. In de arena bestaan geen eeuwige winnaars – alleen zij die weigeren stil te blijven staan. De zege van Engeland leverde meer op dan drie punten; het herstelde het zelfvertrouwen – de overtuiging dat ze met elke toptegenstander de strijd kunnen aangaan.
Voor Spanje betekent deze nederlaag zeker niet het einde. De afwezigheid van Rodri liet een gat achter in het hart van het middenveld, waardoor de opbouw onder druk haperde en hun kenmerkende balbezitvoetbal voor één keer stroef oogde. Toch bereikten de 'Matadors' als nummer twee in de groep de kwartfinales van de Nations League. Het blootleggen van hun zwaktes dwingt tot een tactische herbezinning: als een sleutelspeler ontbreekt, moeten de overige spelers scherper voor de dag komen. De pijn van het WK en dit verlies in de groepsfase dienen als voorbereiding op de komende knock-outfase. Er wacht een nog intenser voetbalspektakel; wat we immers echt willen zien, is niet dat één team onverslaanbaar blijft, maar dat deze grootmachten de moed tonen om te evolueren – zelfs vanuit de brokstukken van een nederlaag.